Προβάλλονται όλα - 10 αποτελέσματα
Η διαπραγμάτευση αποτελεί το κυριότερο εργαλείο επικοινωνίας και επηρεασμού της συμπεριφοράς των άλλων, τόσο στις επιχειρήσεις όσο και έξω από αυτές. Ανεπτυγμένες διαπραγματευτικές δεξιότητες μπορεί να επηρεάσουν δραστικά τη ζωή μας, αφού ειδικά στον επαγγελματικό στίβο, η ικανότητα, η ευφυΐα, η τεχνική επάρκεια και το εργασιακό ήθος, δεν αρκούν για να εξασφαλίσουν την επιτυχία.
Το βιβλίο φωτίζει όλες τις παραμέτρους μιας διαπραγμάτευσης και αναδεικνύει κοινές παρανοήσεις και διαδεδομένα στερεότυπα που υπάρχουν σχετικά με τις διαπραγματεύσεις, καταρρίπτοντας στην πορεία αρκετούς μύθους. Περιγράφει με σαφήνεια, λεπτομέρεια και μοναδική διαύγεια ένα πλαίσιο που μπορεί να συντελέσει στην καλύτερη κατανόηση της διαπραγματευτικής διαδικασίας και στη σύναψη αποδοτικότερων συμφωνιών. Ο στόχος είναι να εμπλουτίσει τις γνώσεις του αναγνώστη για όλες τις πτυχές μιας διαπραγμάτευσης που καθορίζουν το τελικό αποτέλεσμα, παρέχοντας τα εργαλεία που θα του επιτρέψουν να αποφασίζει μόνος του πώς πρέπει να δρα ανά περίσταση.
Απευθύνεται σε όσους επιθυμούν να αναπτύξουν τις διαπραγματευτικές τους ικανότητες είτε θεωρούν τους εαυτούς τους άπειρους είτε έμπειρους διαπραγματευτές. Στο βιβλίο αναφέρονται πολλοί διαφορετικοί τύποι διαπραγματεύσεων και περιγράφεται μια πληθώρα καταστάσεων που αρκετοί από εμάς αντιμετωπίζουμε στην ζωή μας, όπως είναι για παράδειγμα η αγοραπωλησία, ενός αυτοκινήτου, ενός ακινήτου, ή η διαδικασία ενός διαζυγίου. Το βιβλίο επικεντρώνεται περισσότερο στις διαπραγματεύσεις που λαμβάνουν χώρα στους επιχειρηματικούς κύκλους, με πλήθος παραδειγμάτων από τον κόσμο των επιχειρήσεων και τη διεθνή διπλωματία, όμως οι μέθοδοι και οι στρατηγικές που περιγράφονται σε αυτό έχουν εφαρμογή σε κάθε είδους διαπραγμάτευση. Το βιβλίο θα βοηθήσει τον αναγνώστη να μάθει μεταξύ άλλων:
για μια σύγχρονη και λειτουργική Ελληνική Δημόσια Διοίκηση, υπό το φως των εξελίξεων του 21ου αιώνα
Στα πλαίσια της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας, υπό το βάρος των νέων δημοσιονομικών δεδομένων, η δημόσια διοίκηση καλείται να μετασχηματισθεί σε όχημα επίτευξης των νέων μνημονιακών στόχων. Αναγνωριζόμενη από την πλειοψηφία της κοινής γνώμης ως «ο μεγάλος ασθενής» και έχοντας ήδη, σε μεγάλο βαθμό, αφομοιώσει την είσοδο των νέων τεχνολογιών στη λειτουργία της, η ελληνική δημόσια διοίκηση φαίνεται να ακροβατεί ανάμεσα σε θεσμούς νεοεισερχόμενους, όπως αυτούς της κινητικότητας και διαθεσιμότητας του έμψυχου δυναμικού της, των μηχανισμών ελέγχου και της προσπάθειας αποτίναξης του γραφειοκρατικού παρελθόντος της.
Στο παρόν σύγγραμμα επιχειρείται η σκιαγράφηση της λειτουργίας της δημόσιας διοίκησης υπό τα νέα δεδομένα, η αποτύπωση των νέων θεσμών και η αξιολόγησή τους μέσα από το πρίσμα των αρχών της νομιμότητας και του κράτους δικαίου. Αν και η ελληνική δημόσια διοίκηση φαίνεται να «αλλάζει δέρμα», μέσα από επώδυνες και συχνά εξαναγκαστικές διαδικασίες, μένει η τελική αξιολόγηση των πεπραγμένων στη διάθεση του χρόνου, δεδομένου ότι, υπό τις μνημονιακές συγκυρίες που έχουν αλλάξει άρδην την ελληνική πραγματικότητα, η όποια ασφαλής εκτίμηση φαντάζει παρακινδυνευμένη.
Υπό τα προαναφερθέντα δεδομένα επιχειρείται ο προσδιορισμός της εννοιολογικής διάστασης της δημόσιας διοίκησης, η αποτύπωση των βασικών αρχών που τη διέπουν, η διάρθρωσή της και η προβολή της εξελικτικής πορείας των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης, μέσω της μετάβασης από το πρόγραμμα Καποδίστρια, στον Καλλικράτη.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η παρουσίαση των νεοσύστατων, στην πλειοψηφία τους, μηχανισμών ελέγχου της δημόσιας διοίκησης, η κριτική αξιολόγηση της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης και η παρουσίαση των αρμοδιοτήτων και του έργου των ανεξάρτητων αρχών, οι οποίες αποτελούν κρίσιμο παράγοντα διασφάλισης της διαφάνειας και της νομιμότητας της δημόσιας διοίκησης, αλλά και προστασίας των δικαιωμάτων των διοικουμένων.
Τέλος, γίνεται αναφορά στους νέους θεσμούς της κινητικότητας και διαθεσιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων και επιχειρείται μια αξιολογική επισκόπησή τους, υπό το πρίσμα των συνταγματικών και διοικητικών αρχών που διέπουν τη δράση της δημόσιας διοίκησης. Το εν λόγω θέμα διανθίζεται με πρόσφατες νομολογιακές απόψεις, καταδεικνύοντας το μείζον ζήτημα της βλαπτικής μεταβολής των εργασιακών σχέσεων στον δημόσιο τομέα και της παραβίασης των αρχών της αναλογικότητας και της αξιοκρατίας.
Η τρίτη έκδοση του παρόντος βιβλίου αποτελεί τη συνέχεια της πρώτης (2005) και της δεύτερης έκδοσης (2011) που αναφέρονται στη διαχείριση έργων. Στην τρίτη έκδοση λαμβάνονται σοβαρά υπόψη οι εξελίξεις της τεχνολογίας, οι περιβαλλοντικές παράμετροι που εντάσσονται και δημιουργούν ένα νέο μοντέλο στη διαμόρφωση της διαχείρισης έργων. Το νέο περιβάλλον διαχείρισης έργων διαφοροποιείται λιγότερο ή περισσότερο σε σύγκριση με την υπάρχουσα κλασσική μεθοδολογία διαχείρισης έργων. Επίσης τα τελευταία χρόνια διαγράφεται μια τάση, η επιλογή των διαχειριστών έργων από τους οργανισμούς να στηρίζεται περισσότερο στην εμπειρία και λιγότερο στις διάφορες πιστοποιήσεις από διεθνείς οργανισμούς, όπως PMI, PRINCE2 κ.ά. Η παρούσα έκδοση περιλαμβάνει τρία νέα κεφάλαια που σε συνδυασμό με τις σημαντικές βελτιώσεις στα υπάρχοντα κεφάλαια της δεύτερης έκδοσης ανταποκρίνονται καλλίτερα στις σύγχρονες απαιτήσεις της διαχείρισης έργων.
Το βιβλίο αποτελεί ένα σημαντικό βοήθημα απόκτησης του απαραίτητου υποβάθρου γνώσεων έτσι ώστε να είναι δυνατή η επιτυχής αντιμετώπιση των απαιτήσεων για τη διαχείριση ενός έργου. Οι γνώσεις αυτές κρίνεται απαραίτητο, να αποκτηθούν από άτομα που διαχειρίζονται έργα, όπως π.χ. διευθυντές, μηχανικοί, επιστήμονες, στελέχη του ιδιωτικού ή του δημόσιου τομέα, ερευνητές, φοιτητές κ.ά, έτσι ώστε να μπορούν να ανταποκριθούν με επιτυχία στις απαιτήσεις διαχείρισης ενός έργου. Εξαιτίας της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης η ορθολογιστική χρήση των διαθέσιμων οικονομικών, ανθρώπινων και περιβαλλοντικών πόρων κάνει επιτακτική την ανάγκη χρήσης των απαραίτητων δεξιοτήτων, εργαλείων και τεχνικών που απαιτούνται για την επιτυχή υλοποίηση ενός έργου ικανοποιώντας πλήρως τις προδιαγραφές του έργου.
Στο βιβλίο γίνεται μια εκτενής εισαγωγή στη διαχείριση έργων. Αναφέρονται οι δεξιότητες, οι πρακτικές και οι διαδικασίες που ισχύουν στα περισσότερα έργα, και οι οποίες τις περισσότερες φορές είναι γενικά αποδεκτές. Γενικά αποδεκτές δεν σημαίνει ότι οι γνώσεις, τα εργαλεία και οι πρακτικές που περιγράφονται είναι ή θα πρέπει να εφαρμοστούν ομοιόμορφα σε όλα τα έργα.
Η συνεχής εξέλιξη της τεχνολογίας της Πληροφορικής και των Επικοινωνιών καθιστούν πολύ γρήγορα ξεπερασμένα ή έστω ανεπίκαιρα σημαντικά στοιχεία αυτής της τεχνολογίας, από τα απλά εξαρτήματα των Η/Υ, το λογισμικό και τα μέσα ανάπτυξης των Πληροφοριακών Συστημάτων μέχρι και τα σχετικά συγγράμματα.
Στην προηγούμενη (πρώτη) έκδοση είχαμε υποσχεθεί σύντομα μια νεώτερη με όλες τις εξελίξεις της τεχνολογίας των Πληροφοριακών Συστημάτων Διοίκησης (ΠΣΔ), αλλά και βελτιώσεις στην παρουσίαση ορισμένων ενοτήτων.
Με τη νέα έκδοση που παρουσιάζουμε, πιστεύουμε ότι προσεγγίσαμε εν μέρει τον πρώτο στόχο και πετύχαμε το δεύτερο. Με εξαίρεση τα δύο πρώτα κεφάλαια που αναφέρονται σε βασικές διαχρονικές έννοιες της θεωρίας των Συστημάτων και των ΠΣΔ και στα οποία έγιναν μόνο ορισμένες συντακτικές και γραμματικές βελτιώσεις, στα υπόλοιπα κεφάλαια επήλθαν σημαντικές αλλαγές και βελτιώσεις, ενώ προστέθηκε ένα επιπλέον κεφάλαιο προκειμένου να δοθεί έμφαση στην επιχειρηματική ευφυΐα σαν βάση προσομοίωσης επιχειρηματικών διαδικασιών και ανάπτυξης ΠΣΔ, που αποβλέπουν στην υποστήριξη εξειδικευμένων λειτουργιών των επιχειρήσεων.
Τέλος αφαιρέθηκαν τμήματα που αφορούσαν σε λογισμικό αυτοματισμού γραφείου, θεωρώντας ότι ξεφεύγει πλέον από το σκοπό του συγκεκριμένου συγγράμματος, μιας και θεωρείται πλέον στοιχειώδης γνώση Πληροφορικής για κάθε πολίτη του 21ου αιώνα.
Είναι γεγονός ότι οι αλλαγές, που διαμορφώνουν το σύγχρονο επιχειρηματικό περιβάλλον και κυρίως αυτές, που αφορούν το οικονομικό περιβάλλον επηρεάζουν άμεσα τις επιδόσεις των επιχειρήσεων, σε όλους τους κλάδους που δραστηριοποιούνται οι οικονομικοί οργανισμοί.
Αυτές οι αλλαγές έχουν άμεση επίδραση στην ποιότητα ζωής των εργαζομένων. Ο φόρτος εργασίας, τα εξαντλητικά ωράρια, η ασάφεια σε ό,τι αφορά τον ρόλο, που έχει ο κάθε εργαζόμενος να διαδραματίσει, τα αυξημένα επαγγελματικά καθήκοντα, ο έντονος ανταγωνισμός στον χώρο εργασίας, είναι μερικές μόνο από τις προκλήσεις, που καλείται να αντιμετωπίσει ο εργαζόμενος και που προκαλούν έντονα συμπτώματα στρες.
Η διερεύνηση κατ’ αρχάς και η επίλυση στη συνέχεια αυτών των προβλημάτων, αποτελούν τα κύρια θέματα που θα πρέπει να αντιμετωπίσει η σύγχρονη Διοίκηση Ανθρωπίνων Πόρων δεδομένου ότι, τα προβλήματα επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό την απόδοση των εργαζομένων της επιχείρησης, με συνέπεια την αποτελεσματικότητα και την αποδοτικότητα.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950 αναπτύχθηκαν οι προϋποθέσεις για να δημιουργηθεί μια νέα αντίληψη-προσέγγιση για την επιχειρηματική ηθική και την κοινωνική ευθύνη των επιχειρήσεων. Οι Οικονομικές Σχολές-θεωρίες, μέχρι τότε, υποστήριζαν πως μοναδική υποχρέωση των επιχειρήσεων ήταν να προσφέρουν κέρδη στους μέτοχους τους. Η τάση αυτή εγκαταλείφθηκε αρχικά από τις μεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις και στη συνεχεία από τις μικρότερες, κάτω από τις πιέσεις των κρατών, αλλά και των μη κυβερνητικών οργανώσεων, με αποτέλεσμα η σύνδεση της επιχειρηματικής ανάπτυξης με το κοινωνικό σύνολο να γίνεται ολοένα και πιο έντονη. Η δεοντολογία της εργασίας και ο κώδικας αρχών, που πρέπει να διέπει τις επιχειρήσεις, καταγράφονται ως καινούριες κατακτήσεις των εργαζόμενων.
Η σχέση των επιχειρήσεων με την κοινωνία αλλάζει, αφού οι ίδιες οι επιχειρήσεις δεν στοχεύουν μόνο στην ανάληψη επιχειρηματικών πρωτοβουλιών με σκοπό την κερδοφορία, αλλά ενδιαφέρονται επίσης και για τη δημιουργία ενός κοινωνικού προσώπου-προφίλ, κοινωνικά αποδεκτού, κατά τρόπο που μπορούμε να μιλάμε για μια εταιρική κοινωνική ευθύνη, που συμβάλλει στην ηθική τους διάσταση. Με αλλά λόγια, οι προκλήσεις αυτές οριοθέτησαν τις άξιες και τις αρχές για την ανάπτυξη της ποιότητας της εργασιακής ζωής και της ηθικής υφής στους κόλπους των επιχειρήσεων.
Είναι παρήγορο και συνάμα ενθαρρυντικό το γεγονός ότι στις μέρες μας έχει εγκαταλειφθεί η τάση-άποψη ότι ο χώρος, που διαδραματίζεται η επιχειρηματική πρωτοβουλία-δραστηριότητα, δεν μπορεί να επισκιάζεται από την αναλγησία, την απανθρωπιά και την εκμετάλλευση, τη στιγμή που η κοινωνία μας πορεύεται στην τρίτη βιομηχανική επανάσταση και στη μεταμοντέρνα εποχή.
Η δημιουργία της παγκόσμιας επιχειρηματικής κοινότητας καθιστά τις επιμέρους επιχειρήσεις όχι μόνο οικονομικές-παραγωγικές μονάδες, αλλά και φορείς αξιών και αρχών (ηθικής και κουλτούρας) και προσδίδει σε αυτές ευρύτερο κοινωνικό ρόλο, αλλά και ανάληψη κοινωνικών ευθυνών.
Το ανθρωποκεντρικό πλαίσιο, στο οποίο καλείται να αναπτύξει τη δραστηριότητά της η σύγχρονη επιχείρηση, πρέπει να διέπεται-διαπνέεται από κοινωνικό-ανθρωπιστικό χαρακτήρα και να αντιμετωπίζει τον εργαζόμενο ως ενιαία και αδιάσπαστη ψυχική, πνευματική και σωματική προσωπικότητα και οντότητα.
Με τις ευαισθησίες και τις σκέψεις αυτές, προσπαθούμε να προσεγγίσουμε τις άξιες και τις αρχές, που συμβάλλουν στη διαμόρφωση της επιχειρηματικής κουλτούρας και ηθικής και της υιοθέτησης της κοινωνικής υπευθυνότητας από τις επιχειρήσεις και παράλληλα να τους προσδώσουμε ακαδημαϊκή διάσταση, με τη διδασκαλία τους και τη μεθοδική τους αντιμετώπιση.
Οι εργασιακές σχέσεις έχουν εμφανίσει ραγδαία εξέλιξη την τελευταία εικοσαετία και έχουν συμπεριληφθεί ως ιδιαίτερος κλάδος στις Κοινωνικές Επιστήμες. Είναι συγγενής κλάδος με την επιστήμη της Οικονομικής της Εργασίας, ενώ παράλληλα έχουν άμεση σχέση με τη Βιομηχανική ψυχολογία, το Εργατικό δίκαιο, την Πολιτική Επιστήμη και την Ιστορία.
Οι Εργασιακές σχέσεις έχουν ως αντικείμενο ενασχόλησης τις σχέσεις εργασίας, που λαμβάνουν χώρα ανάμεσα στους μισθωτούς και τους εργοδότες, και εφαρμόζονται σε όλες τις σύγχρονες κοινοβουλευτικές δημοκρατίες, στις οποίες λειτουργούν οι Θεσμοί της τριμερούς συνεργασίας που εμφανίζονται ανάμεσα στους συνδικαλιστικούς εκπροσώπους των μισθωτών, των εργοδοτών και των αρμόδιων εργασιακών εκπροσώπων του Κράτους.
Κατόπιν των ανωτέρω, οι εργασιακές σχέσεις αναφέρονται σε κάθε πτυχή επίσημων και ανεπίσημων σχέσεων που εμφανίζονται ανάμεσα στους μισθωτούς, τους εργοδότες και τους εργασιακούς εκπροσώπους και έχουν ως απώτερο σκοπό τη ρύθμιση των προβλημάτων που προκύπτουν στο εργασιακό περιβάλλον και τη διασφάλιση της Εργασιακής Ειρήνης.
Επιπλέον, οι Εργασιακές Σχέσεις αναζητούν όλους εκείνους τους παράγοντες, που ασκούν επίδραση και, κατά συνέπεια, κατευθύνουν την εργασιακή συμπεριφορά των ατόμων, των ομάδων, καθώς επίσης ερευνούν και εξετάζουν την συμπεριφορά των συνδικαλιστικών Οργανώσεων. Κυρίως, όμως, το ενδιαφέρον των Εργασιακών Σχέσεων εστιάζεται στις αμοιβές των εργαζομένων, καθώς επίσης και σε κάθε πλευρά των συνθηκών εργασίας που εμφανίζεται στο εργασιακό περιβάλλον.
Ακόμη, αντικείμενο των Εργασιακών Σχέσεων αποτελεί και ο ρόλος που διαδραματίζουν οι συνδικαλιστικές οργανώσεις και οι αρμόδιοι εργασιακοί εκπρόσωποι του κράτους και κυρίως οι παρεμβάσεις τους στις συλλογικές συμβάσεις και στις απεργίες.
Τέλος, οι Εργασιακές Σχέσεις ερευνούν όλο το φάσμα των τυπικών και άτυπων κανόνων εργασίας, που απορρέουν από τους νόμους, το Σύνταγμα, αλλά ακόμη και από τα εργατικά και επιχειρησιακά έθιμα και τις συλλογικές και τις ατομικές εργασιακές συμφωνίες.
Με δεδομένες τις παραπάνω σκέψεις, η όλη συγγραφική προσπάθεια, αφού έλαβα υπόψη της την σχετική ελληνική και ξενόγλωσση βιβλιογραφία, αλλά κατά την σχετική νομολογία, επιχείρησε να προσεγγίσει όλες τις πτυχές των Εργασιακών Σχέσεων, που εμφανίζονται στην εργασιακή κοινότητα και διαδραματίζουν κυρίαρχο ρόλο για τη διασφάλιση της Εργασιακής Ειρήνης.
Ο όρος «Μάνατζμεντ» περιλαμβάνει το σύνολο των ενεργειών που είναι απαραίτητες για την αποτελεσματική πηδαλιούχηση των διαδικασιών απόδοσης σε μια επιχείρηση ή οργανισμό (Steinmann και Schreyoegg, 1997). Τέτοιες ενέργειες εταιρικής διακυβέρνησης περιέχουν δραστηριότητες Προγραμματισμού, Υλοποίησης και Ελέγχου του προγράμματος.
Η πλήρης εννοιολογική απόδοση του περιεχομένου του όρου «Μάνατζμεντ», παρά τις μακρόχρονες προσπάθειες (Ζευγαρίδης, 1972) δεν έγινε μέχρι σήμερα, δυστυχώς, δυνατό να αποδοθεί επαρκώς με έναν «ελληνοπρεπή» όρο (Σαρσέντης, 1993). Απόδειξη αυτής της αδυναμίας, αποτελεί το γεγονός ότι στη σύγχρονη ελληνική ειδική βιβλιογραφία ο όρος αποδίδεται – συχνά άκριτα – άλλοτε ως «Διοίκηση» και άλλοτε ως «Διαχείριση». Και τούτο παρά το γεγονός ότι αποτελούν έννοιες διακριτές, καθώς – σύμφωνα με τον Mackenzie (1969) – Διοίκηση σημαίνει να «πετυχαίνεις αντικειμενικούς στόχους μέσα από άλλους», ενώ Διαχείριση «να διευθύνεις τις λεπτομέρειες της εκτελεστικής δουλειάς». Η αδυναμία απόδοσης του όρου με σαφήνεια και πληρότητα οδηγεί πολύ συχνά στην ταυτόχρονη επιστράτευση και των δύο αυτών όρων με σκοπό να αποδώσουν από κοινού, ως συμπληρωματικές έννοιες, το περιεχόμενο του ξενικού όρου. Η περιφραστική, όμως, διατύπωση της έννοιας πέραν του ότι είναι μακροσκελής, αποδεικνύεται στην πράξη και ανεπαρκής, καθώς αδυνατεί να εκφράσει τις ποικίλες διαστάσεις του όρου στο σύνολό τους. Πέραν τούτου, είναι δυνατόν να οδηγήσει και σε παρανοήσεις εξαιτίας μιας πιθανής λανθασμένης χρησιμοποίησής της.
Για τους λόγους αυτούς, στην ανάλυση που ακολουθεί υιοθετείται ο ξενικός όρος, γραμμένος όμως με το ελληνικό αλφάβητο, καθώς κατά την άποψή μας η «ελληνοποιήσή» του επιτελέσθηκε ήδη προ πολλού, εκ των πραγμάτων, προφανώς εξαιτίας των αντικειμενικών δυσχερειών που προαναφέρθηκαν. Μολοταύτα, οι όροι «Διοίκηση» και «Διαχείριση» χρησιμοποιούνται και εναλλακτικά στις περιπτώσεις που κατά την κρίση μας αποδίδουν σε ικανοποιητικό βαθμό συγκεκριμένες πτυχές του αντικειμένου της ανάλυσης.
Από την εισαγωγή του βιβλίου
… Το βιβλίο θα λέγαμε ότι μπορεί να αποτελέσει ένα χρήσιμο εγχειρίδιο για όσους έρχονται με διάθεση να γνωρίσουν το διαρκώς εξελισσόμενο πεδίο του Coaching. Απευθύνεται σε επίδοξους Coaches, Συμβούλους Προσωπικής Ανάπτυξης, Συμβούλους Επιχειρήσεων, αλλά και Στελέχη Επιχειρήσεων, Συμβούλους Επαγγελματικού Προσανατολισμού και Καριέρας, Εμψυχωτές Ομάδων, Εκπαιδευτικούς και Εκπαιδευτές. Γενικά, πιστεύουμε ότι από το βιβλίο αυτό μπορεί να ωφεληθεί κάθε επαγγελματίας, από όποιο τομέα κι αν προέρχεται, ο οποίος αναζητάει τρόπους για τη διερεύνηση των καλύτερων επιλογών που μπορεί να προκύψουν από τις συζητήσεις με άλλους, συνεργάτες ή / και υφισταμένους, καθώς και τρόπων για την προσωπική αφύπνιση και ενεργοποίηση.
Ένα άλλο θέμα που μας απασχόλησε κατά την περίοδο συγγραφής και –κυρίως– επιμέλειας του τόμου αυτού ήταν η απόδοση στα Ελληνικά διάφορων όρων που σχετίζονται με το αντικείμενο του βιβλίου. Με δεδομένη την έλλειψη σημαντικής σχετικής βιβλιογραφίας, αλλά και την αστοχία, κατά τη γνώμη μας, απόδοσης κάποιων όρων στην ελληνική γλώσσα, πήραμε την απόφαση να αφήσουμε αυτούσια στην Αγγλική κάποια βασική ορολογία και να αποδώσουμε στα Ελληνικά όρους που ενδεχομένως στην Αγγλική τους εκδοχή να μην είναι τόσο οικείοι στη γλώσσα μας. Έτσι, στο κείμενο θα δείτε όρους, όπως Coaching, αντί ενδεχομένως «προπονητική ζωής» ή «συμβουλευτική» και Coachee, αντί για «πελάτης» ή «ωφελούμενος» και θα δείτε και όρους όπως «ενσυνειδητότητα», αντί mindfulness, σε μια προσπάθεια να μεταφράσουμε όσο γίνεται πιο πιστά την αρχική λέξη.
Για τη διευκόλυνση του αναγνώστη, το βιβλίο αυτό αποτελείται από έξι αυτόνομα μέρη, καθένα από τα οποία διαρθρώνεται σε επιμέρους κεφάλαια. Αν και η βασική λογική στην ανάγνωση του βιβλίου ακολουθεί μια συγκεκριμένη πορεία, με έναρξη μιας παρουσίασης των πιο γενικών και θεωρητικών εννοιών έως την καταγραφή των βασικών πρακτικών εργαλείων προς το τέλος, είναι αλήθεια ότι καθένα από τα έξι μέρη μπορεί να διαβάζεται αυτόνομα. …
Ο σχεδιασμός των επιχειρήσεων έχει αποκτήσει ιδιαίτερη σημασία τις τελευταίες δεκαετίες καθώς υπάρχει πληθώρα βιβλιογραφικού υλικού και αναβρασμός στον τρόπο δημιουργίας προγραμμάτων δράσης ώστε να γίνει η επιχείρηση ανταγωνιστική και να αρχίζει να εφαρμόζει στρατηγικές ανάπτυξης.
Ο επιχειρηματικός σχεδιασμός έχει αποκτήσει ακόμα μεγαλύτερη σημασία στη χώρα μας με την ισχύ του Αναπτυξιακού Νόμου 2234/94 καθώς τα επιχειρηματικά σχέδια επιχορηγούνται κατά 35{af14914bd25875e9adbcfec0712165384b00de6486f1f52d5bb81a0942cc0c9a} από το ίδιο το κράτος. Πως όμως δημιουργούνται τα επιχειρηματικά σχέδια; Πως σχεδιάζει η επιχείρηση;
Αντικείμενο του βιβλίου αυτού είναι ο σχεδιασμός. Ο ολοκληρωμένος σχεδιασμός που ξεκινά από το επίπεδο συγκροτήματος επιχειρήσεων και διαχέεται στο επίπεδο επιχείρησης και στο επίπεδο λειτουργιών. Θεωρήθηκε απαραίτητη αυτή η ανάλυση καθώς η επιχείρηση είναι ένα ολοκληρωμένο σύστημα και οι δράσεις της Ανώτατης Διοίκησης επηρεάζουν και διαμορφώνουν κάθε δράση της επιχείρησης και κάθε λειτουργίας.
Ο σχεδιασμός είναι η πρώτη και βασική λειτουργία της διοίκησης. Με βάση τη λειτουργία αυτή ασκείται και η λειτουργία του ελέγχου. Στο σχεδιασμό στηρίζεται όλο το σύστημα που ονομάζεται επιχείρηση, οργανισμός.
Τα προγράμματα δράσης δημιουργούνται στα πλαίσια του σχεδιασμού της επιχείρησης και των λειτουργιών. Δεν μπορούν όμως να απομονωθούν απ` αυτά. Γι` αυτό και στο βιβλίο αυτό θα προσπαθήσουμε να κάνουμε σφαιρική παρουσίαση του θέματος του σχεδιασμού. […]
